Балаларымыз тамақтан аш қалса да, ақыл-парасатқа тоқ болсын!

Жазушы Немат Келімбетов «Ұлыма хат» жазбасында былай дейді: «Бүркіт көп өмір сүреді, бірақ ол өзінің ұзақ өмірінде ұяда жатқан балапанын небәрі бір рет қана ұшырып үйретеді. Енді ғана темір қанат болып келе жатқан балапанын бүркіт тістеп алған күйінде көз жетпес аспан тұңғиығына самғап ұшып шығады да, кенет аузындағы балапанын төмен қарата лақтырып жібереді. Әлі бір рет те қанат жазып, ұшып көрмеген өз балапанын аямайды екен-ау деп қаласың. Бірақ қас қағым сәтте әлсіз қанаттарын ашуға шамасы келмей, жерге қарай құлдырап бара жатқан балапаны соңынан ана бүркіт құйындай ағып келеді. Егер балапан жерге жақындағанша қанатын аша алмаса, онда ана бүркіт шүйіліп кеп оны қағып алады да, қайтадан биік шың басындағы өз ұясына апарып қояды. Бірақ ана қыран шексіз аспан әлемінде өз күш-қуатымен бірден самғап кете алмаған темір қанат балапанына қайта мойын бұрып қарамайды екен.
Енді әлгі балапан өзінің жербауырлап жүретін жылан емес, аспан әлеміндегі құйындап ұшатын қыран екенін тек өз қайратымен, ерік-жігерімен ғана дәлелдей алады. Егер оған рухы жетпей қалса, онда қайырымсыз қанаттарына қарғыс айтып, үн-түнсіз мына жарық дүниемен мәңгілікке қоштасады екен…
Өмір сүргің келсе, өз бетіңмен тіршілік етуді қазірден бастап үйрен. Өмір аспанында өз қанатымен ұша алатын қыран екеніңді балапан кезіңде көрсет. Мен сені сақалың шыққанша сүйрей бермеймін. Жетелеген ит аңға жарамайды. Өз әрекетіңді өзің жаса!»
Жазушының ұлына айтқан бұл сөзі қазақтың барлық ұлына арнап айтылған деп ойлаймын. Әр қазақ баласы бұл сөздерді өз әкесі айтқандай қабылдаса ғой. Және жата беретін жылан емес, бүркіт екенін әкесіне дәлелдесе екен. Болашақта балаларымыз тамақтан аш қалса да, ақыл-парасатқа тоқ болсын деп тілеймін.

Байғараның хатынан

(18)